12. Ceza Dairesi

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekilinin 16.12.2010 tarihli dilekçesi ile davacı hakkında farklı mahkemelerce verilen kesinleşmiş hapis cezalarının infazı sırasında 06.10.2008 tarihinde şartla tahliye olması gerekirken yanlış hesaplama sonucu 06.04.2010 tarihinde tahliye edildiğini bu suretle davacının 547 gün boyunca cezaevinde haksız yere tutulduğunu iddia ederek 71.640 TL maddi ve 70.000 TL manevi tazminatın tazminini talep ettiğinin anlaşılması karşısında, tazminat istemine ilişkin 5271 sayılı CMK'nın 141. maddesinde ''suç soruşturması ve kovuşturması sırasında'' gerçekleşen koruma tedbirlerindeki hukuka aykırılıklar yönünden bu kanun hükümlerine göre tazminat istenebileceği ve madde metninde bu aykırılıkların tahdidi şekilde sıralandığı, infaz aşamasında meydana gelen hukuka aykırılıkların madde kapsamında bulunmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.