12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız arama, el koyma, gözaltı, iletişimin tespiti nedeniyle 1.000.000,00 TL maddi, 1.000.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihinden faizine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile davanın süresinde açılmadığından reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Davacının temyiz istemi; verilen mahkemenin gerekçesinin hatalı olduğunu, dava dilekçesinde ve devamında taleplerini açıkça belirttiğini, davanın süresinde açılmadığından reddi kararının yerinde olmadığını, söz konusu kararların tebliğ edilmediğinden dava açma süresinin başlamayacağını, kesinleşme işleminin yapılmadığını, dava açma süresinin 10 yıl olduğunu, söz konusu işlemler nedeniyle zarara uğradığını, davanın kabulü gerektiğini, belirtmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının dava dilekçesinde tam olarak hangi mahkemenin hangi dosyasından veyahut ta hangi C Savcılığının hangi soruşturma dosyasından hangi sebeplere dayanarak maddi manevi tazminat davası açtığını açıkca yazmadığı, dilekçenin son kısmında haksız arama el koyma, dinleme, göz altı kararlarından doğan maddi ve manevi zararların tazmininden bahsettiği, ancak belirtilen işlemlerin hangi dosyalarda yapıldığını, göz altı kararının hangi dosyaya ilişkin olduğunu tek tek açıklamadığı, dilekçenin altına ek ibaresi yazarak Körfez Cumhuriyet Başsavcılığının 2007/30889 soruşturma numaralı kovuşturmaya yer olmadığına, yine aynı savcılığın 2008/409 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına ve Çankırı Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2009/117 Esas ve 2010/5 Karar sayılı dosyasından ve gerekçeli kararından bahsedip dilekçeye ekli olduklarını belirttiği, mahkememizce yukarıda da belirtilidği üzere tazminat davasına konu işlemlerin ve hangi dosyalara ait olduğunun belli olmaması nedeniyle davacıya yeniden açıklayıcı bir dava dilekçesi hazırlamak üzere süre verildiği, davacının bu kez 12.12.2018 tarihli dilekçesini mahkememize sunarak dayandığı dosya numaralarını bildirdiği ancak bu dilekçesinde de tam anlamıyla hangi dosyadaki hangi işlemle ilgili olarak tazminat talebinde bulunduğunu tam olarak açıklayamadığı, dilekçede açıklandığı kadarıyla ilgili soruşturma dosyalarının ve mahkeme dosyalarının incelemeye alındığı, Körfez C Başsavcılığının 2007/30889 Esas 2010/1736 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına kararının itiraz üzerine 01.11.2010 tarihinde Sakarya Ağır Ceza Mahkemesi'ne yapılan itirazın reddi kararıyla kesinleştiği, Çankırı ağır ceza mahkemesinni 2009/117 Esas 2010/5 karar sayılı kararının davacının yüzüne karşı 28.01.2010 tarihinde verildiği, temyiz edilmeden 05.02.2010 tarihinde kesinleştiği, Körfez C. Başsavcılığının 2009/3786 soruşturma sayılı dosyasında göz altında kaldığını belirtmesine ve 2010/1671 karar sayılı karar ile kovuşturmaya yer olmadığına kararı verildiğini belirtmesine rağmen bu kararında 03.09.2010 tarihinde verilip kesinleştiği, tazminatın dayandırıldığı dava dosyaları ve soruşturma dosyaları incelendiğinde çok eski tarihli olup kesinleştikleri, CMK 142/1 maddesinde tazminat isteme koşullarının düzenlendiği maddede "Karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren 3 ay ve her halde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen 1 yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir" dendiği, somut olayda bir yıllık süre geçtikten sonra davanın açıldığından davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR 5271 sayılı CMK’nın 142/9. maddesindeki “Tazminat davaları nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan nisbî avukatlık ücreti ödenir. Ancak, ödenecek miktar Tarifede sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen işler için belirlenen maktu ücretten az, ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu ücretten fazla olamaz” hükmü gereğince, ilk derece mahkemesince davanın tümüyle reddedilmesi ve karar tarihi dikkate alınarak, ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen 5.450 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 1.056 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüş ancak temyiz eden sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2024 tarihinde karar verildi.