6. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Sanık ... hakkında yakınan ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; Suçun işlendiği 20.04.2002 tarihi ile inceleme tarihi arasında sanık hakkında uygulanan 765 sayılı TCY'nın 492/1. maddesinde öngörülen cezanın tür ve süresine göre aynı Yasanın 102/4, 104/2.maddelerinde yazılı 7 yıl 6 aylık sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... hakkında yakınanlar ... ve ... 'e yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince; Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Sanığın yakınan ...'a yönelik hırsızlık suçunu aşamalarda kabul etmediği, yargılama aşamasında ölen sanık ...'in de bu beyanları doğrulayarak suça konu yere kendisinin tek başına girdiğini belirttiği, suça konu eşyaların sanık ...'in evinde yapılan aramada bulunduğunun anlaşılması karşısında sanığın hükümlülüğüne yeterli, kuşkudan uzak, kesin, inandırıcı ve hukuka uygun kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet karar verilmesi,

2.Sanığın yargılama aşamasında ölen diğer sanık ...'le yakalandıklarında evlerinde yapılan aramada ele geçirilen ilaçlarla ilgili olarak bu ilaçları çaldıkları olayları anlatarak yerlerini gösterdikleri ve soruşturma aşamasında bu eşyaların bir kısmının iadesinin sağlandığının anlaşılması karşısında kısmi iade nedeniyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına yakınan ... 'in rıza gösterip göstermediği sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı TCY'nın 168/1-4.maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Yakınan ... 'e yönelik eylemde sanığın adli sicil kaydına göre tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde hakkında 765 sayılı TCY'nın 81/2-3. maddesi ile uygulama yapılmaması,

4.5237 sayılı TCY'nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY'nın 493/1. maddesindeki suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın yakınan ... 'e yönelik eylemin, 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-b maddesindeki hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasa'nın 116/2-4 maddesindeki işyeri dokunulmazlığını ihlal ve 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, 5237 sayılı Yasa'ya göre hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarını oluşturan eylemler nedeniyle uygulama yapılıp sonucuna göre lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

5.Sanığın yakınan ...'a yönelik hırsızlık suçundan eylemine uyan 765 sayılı TCY'nın 493/1, 59, 81 maddesine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1 (yakınanın kısmi iadeye onay vermesi halinde 168/1-4), 62, 53, 116/2-4, 119/1-c, 62, 53, 151/1, 62, 53 maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında; 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçları ile ilgili olarak uzlaşma hükümleri de değerlendirilerek uygulamaya göre lehe Yasanın belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son.maddesinin gözetilmesine, 12.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.