4. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yerel Mahkemece sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun(5237 sayılı Kanun) 25 inci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca beraat, hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin özetle; eylemin meşru savunma kapsamında kaldığı ve hakaret eyleminin karşılıklı olduğuna dair hatalı değerlendirmede bulunulduğu, ilk haksız eylemin sanıktan geldiği, sanık hakkında atılı suçlardan mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken usul ve yasaya aykırı olarak beraat ve ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği bu ve resen tespit edilecek sebeplerle hükümlerin bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

Sanığın, tartışma sırasında katılana hakaret ettiği, ele geçirilmeyen boş şişeyi katılanın ayağına doğru fırlatmak ve eliyle vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilir derecede yaraladığından bahisle cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; sanığın savunması, tanık anlatımı, adli muayene raporu ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirilerek hakaret eyleminin karşılıklı olarak işlendiği kabul edilerek ceza verilmesine yer olmadığına,kasten yaralama eyleminin ise meşru savunma kapsamında kaldığının kabulü ile sanığın beraatine karar verilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, incelenen dava dosyası içeriğine göre hakaret eyleminin karşılıklı olduğu ve kasten yaralama eyleminin meşru savunma kapsamında kaldığına dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığından temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

30.04.2024 tarihinde karar verildi.