11. Ceza Dairesi

Yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanığa 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre 12.02.2010 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, hükmün kesinleşip infaza verilmesinden sonra sanığın cezaevinden gönderdiği 01.03.2012 havale tarihli dilekçe ile infazın durdurulması istemli temyiz talebinde bulunduğu, mahkemenin 13.03.2012 tarihli ek kararı ile infazın durdurulması ve temyiz talebinin reddine karar verdiği ve bu kararın 15.03.2012 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın 16.03.2012 havale tarihli dilekçe ile davanın esası hakkında çeşitli sebepler ileri sürerek eski hale getirme talebinde bulunması üzerine mahkemenin dilekçeye açıklık getirilmesi için sanığın bulunduğu cezaevine müzekkere yazdığı, sanığın 29.03.2012 havale tarihli dilekçe ile davanın esası hakkında daha önceki dilekçesinde belirttiği hususlara açıklık getirip 5271 sayılı CMK.nun 311. maddesi gereğince eski hale getirme isteminde bulunması üzerine talebin yargılamanın yenilenmesi olduğunu değerlendiren mahkemenin yeni bir hakim görevlendirilmesinden sonra 06.04.2012 tarihli ek karar ile CMK.nun 318/3, 319. maddeleri gereğince yargılamanın yenilenmesi isteminin reddine karar verdiği ve sanığın 30.04.2012 havale tarihli dilekçe ile temyiz hakkının iadesini istediği, ancak 5271 sayılı CMK.nun 319. maddesi uyarınca yargılamanın yenilenmesi isteminin kabule değer görülmemesi nedeniyle reddine dair kararların aynı maddenin 3. fıkrası gereğince itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından, sanığın vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 264/2. maddesi uyarınca sanığın başvurusunun itiraz dilekçesi olarak kabulü ile gereğinin mahallinde takdir ve ifası için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.