2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü

Sanığın 07.02.2022 tarihli dilekçesindeki anlatımından eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması karşısında, 17.02.2022 tarihli ek kararın hukukî değerden yoksun bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Karar tarihinde cezaevinde bulunup mahkemede ... aracılığıyla hazır edilen sanık ...'in yüzüne karşı tefhim edilen 06.05.2015 tarihli hükmün yasa yolu bildiriminde, 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre sanığın bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi sebebiyle kararın usûlüne uygun tefhim edilmediği ancak sanığın 14.05.2018 tarihli kanun yararına bozma talepli dilekçesiyle karardan haberdar olduğu, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 07.02.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın yerinde görülmeyen temyiz isteminin, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE, 06.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.