12. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 53/6, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; sanık ve ölenin küçüklükten beri arkadaşı olduğu, ölenin ailesinin şikayetçi olmaması, müvekkilin olaydan duyduğu acı, pişmanlık, üzüntü ve 04.02.2016 tarihli bilirkişi raporu dikkate alınarak, müvekkil lehine olan kanun hükümleri uygulanarak en alt hadden ceza tayinine gidilmesi gerekirken alt hadden uzaklaşılmasının hukuka aykırı olup bozmayı gerektirdiğine ilişkindir.

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 21/09/2015 günü saat 04.30 sıralarında 1,54 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahalde gece vakti aydınlatmanın olduğu tek yönlü caddede seyir halindeyken direksiyon hakimiyetini kaybedip gidiş istikametine göre yolun solunda bulunan orta refüje ve sağında bulunan yaya kaldırımına çarpmasıyla aracında yolcu olan ...'ın araçtan fırlaması sonucu öldüğü, kaza tespit tutanağı ve İstanbul Trafik İhtisas Dairesi raporlarında sanık sürücünün dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket etmekle asli kusurlu olduğunun belirlendiği olayda, mahkemece sanığın TCK'nın 85/1, 22/3 maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2018/12-399 Esas - 2020/154 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2.Sanık hakkında TCK’nın 85/1. maddesi gereğince verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının TCK'nın 22/3. maddesi gereğince 1/3 oranında arttırım yapılması sırasında hesaplama hatası yapılarak 3 yıl 4 ay yerine 2 yıl 16 ay olarak belirlenmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının birinci paragrafında yer alan" işlenmesinde kullanılan araçlar" ibaresinin çıkarılamsı ile ikinci fıkrasında yer alan "2 yıl 16 ay hapis" ibaresinin çıkarılarak yerine "3 yıl 4 ay" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2024 tarihinde karar verildi.