12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız yargılama, hükümlülük ve denetimli serbestlik uygulanması nedeniyle 3.725,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın hükümlü olduğu tarihten faizine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 93,60 TL maddi, 300,00 TL manevi tazminatın ceza evine giriş tarihinden faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, iki tarafın temyiz etmesine ramen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 06.01.2022 tarihli tebliğnamede davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşü üzerine Dairemizin 08.01.2024 tarihli tevdi kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 12.02.2024 tarihli tebliğnamede davalı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz istemi; verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkilinin maddi zararına ilişkin tazminat miktarı hakkaniyete aykırı biçimde hesaplandığını, müvekkilinin şirket sahibi olduğunu, maddi tazminat hesaplamasının 2 gün üzerinden yapılmasının hakkaniyete aykırı olduğunu, dosyanın bilirkişiye gönderilmesi gerektiğini, tazminata esas dosyada ödenen vekalet ücretinin maddi zarar olarak hesaplanması gerektiğini, hükmedilen manevi tazminatın eksik olduğunu, davalı vekilinin temyiz istemi; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, hükmedilen tazminatın fazla olduğunu, davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, belirtmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/486 Esas, 2019/544 Karar sayılı dava dosyasında 6136 sayılı kanuna muhalefet suçundan yapılan yargılamada 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilip kararın kesinleşmesi üzerine davacının 05.07.2017 - 07.07.2017 tarihleri arasında 2 gün hükümlü kaldığını, yargılamanın yenilenmesi ile davacının beraatine karar verildiği, kararın 01.08.2019 tarihinde kesinleştiği, kesinleşmiş kararın davacı asile tebliğ edilmediği, hükümlülük tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında derdest dosya bulunmadığını, davacının tutuklu veya gözaltında kaldığı sürenin bulunmadığı, sanıkla ilgili verilmiş bir mahsup kararının olmadığı, ilgili cezaevi müdürlüğü'nden alınan yazıda; davacının 10 ay hapis cezasını infaz etmek üzere 05.07.2017 tarihinde cezaevine girdiği, 07.07.2017 tarihinde davacının tahliyesine (denetimli serbestlik uygulanarak) karar verildiği, davacının maddi zararına ilişkin herhangi bir bilgi ve belge sunulmadığından asgari ücret dikkate alınarak hesaplama yapıldığını, vekalet ücreti zararı bakımından; maktu vekalet ücretini aşan vekalet ücretinin davacı ile vekili arasındaki hukuki ilişkiye dayandığı, davacı her ne kadar hükümlü olduğu dönemde sahibi olduğu şirketi yönetemediğini, şirketin zarar ettiğini ileri sürerek taleplerde bulunmuş ise de; bu şirketin çalışmasından dolayı elde edilebilecek gelirlerin muhtemel gelir kapsamında olduğunu, davacının haksız olarak cezaevinde hükümlü olarak kaldığı, bu durumun davacının manen üzülmesine neden olabilecek bir durum olduğu, bu yönüyle manevi tazminat ödenmesi koşullarının belirlenerek, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili ve davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Konya 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.06.2024 tarihinde karar verildi.