12. Ceza Dairesi

Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesince uyarlanması gerekli 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 179/3 yollamasıyla 179/2, 62, 50/1-a, 52/2-4 md maddeleri uyarınca 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, ilgili kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2020/7377 Esas, 2022/6937 Karar sayılı ilâmıyla, basit yargılama usulü yönünden yeniden değerlendirilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece basit yargılama usulü hükümleri uygulanarak verilen karara sanık müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine, genel hükümlere göre yapılan yargılamada 5237 sayılı TCK'nın 179/3 yollamasıyla 179/2, 62, 50/1-a, 52/2 maddeleri uyarınca 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz isteği, kararın genel usul ve yasaya aykırı olduğu ile suçun zaman aşımına uğradığına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 321 promil alkollü vaziyette araç kullanmak suretiyle trafik güvenliğini tehlikeye soktuğu tespit edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 179/3-2. maddesindeki trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Mahkemece 16.02.2016 tarihli karar ile sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının, 10 taksitle ödenmesine karar verildiği, anılan kararın yalnızca sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 18.10.2022 tarihli ve 2020/7377 Esas, 2022/6937 Karar sayılı ilamıyla bozulduğu, 1412 sayılı CMUK'un 326/son. maddesi gereğince, sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek yine aynı şekilde taksitlendirilmesi gerekirken, sanık hakkında yazılı şekilde karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle İstanbul 29. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği 7. fıkranın hükümden çıkartılarak yerine ''Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının, miktarı, sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözönüne alınarak 5237 sayılı TCK 52/4 maddesi uyarınca taktiren 10 eşit aylık taksitlerle tahsiline, taksitlerden birinin ödenmemesi halinde kalan cezanın tümden tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin sanığa ihtarına'' ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2024 tarihinde karar verildi.