12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız elkoyma nedeniyle 550.000,00 TL maddi tazminatın elkoyma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davacının beraat kararının kesinleştiğini elkonulan eşyaların iadesi için kuruma müracaat ettiği 18.08.2020 tarihinde öğrendiğinin kabulü ile tazminat davasının 25.12.2020 tarihinde açıldığı, bu itibarla 5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesinde öngörülen 3 aylık yasal sürede davanın açılmadığından bahisle süre yönünden reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacıya ait elkonulan eşyaların iadesi için kuruma 18.08.2020 tarihinde başvuru yapılması üzerine elkonulan eşyaların satılarak paraya çevrildiğini 22.10.2020 tarihinde yapılan ödeme ile öğrenildiği, davanın süresi içinde 25.12.2020 tarihinde açıldığı, davanın reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Ağrı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/191 Esas – 2015/603 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacıya ait çeşitli nitelikteki gümrük eşyasına 12.12.2013 tarihinde el konulduğu, davacı hakkında eşyayı gümrük işlemlerine tabi tutmaksızın ülkeye sokmak suçundan yapılan yargılama sonunda beraatine ve elkonulan eşyaların sahibine iadesine karar verildiği, kararın 16.03.2020 tarihinde kesinleştiği, ancak davacının beraat kararının kesinleştiğini elkonulan eşyaların iadesi için kuruma müracaat ettiği 18.08.2020 tarihinde öğrendiğinin kabulü ile tazminat davasının 25.12.2020 tarihinde açıldığı, bu itibarla davanın 5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesinde öngörülen 3 aylık yasal sürede açılmadığından bahisle süre yönünden reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat davasının CMK 142. maddesinde belirtilen süre içinde açılmadığı anlaşıldığından, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 28.12.2021 tarihli ve 2021/1456 Esas, 2022/2646 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde karar verildi.