12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi; I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız tutukluluk nedeniyle 70.000,00 TL maddi ve 300.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 2.817,97 TL maddi tazminatın ve 4.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihi olan 13.04.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının maddi ve manevi tazminata ilişkin hüküm fıkrasının çıkarılarak 1.800,46 TL maddi tazminatın 15.12.2016 tarihinden, 18.000,00 TL manevi tazminatın 13.04.2016 tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmek suretiyle ve değişen vekalet ücreti yönünden düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının 22.11.2016 tarihinde ihraç edilmesi nedeniyle maddi tazminatın ihraç tarihinden itibaren hesaplanması gerektiğine, tazminata esas yargılama dosyasında davacı tarafından ödenene vekalet ücretinin maddi tazminat kapsamında kabul edilmesi gerektiğine, hükmedilen tazminat miktarlarının eksik olduğuna, ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Adana 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/314 Esas – 220/82 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının tasarlayarak öldürme ve tasarlayarak öldürmeye teşebbüs suçlarından hakkında 13.04.2016 tarihinde tutuklama, 25.01.2017 tarihinde tahliye kararı verildiği ancak tutuklama müzekkeresinin 15.07.2016-25.01.2017 tarihleri arasında 194 gün infaz edildiği, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 13.03.2020 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, davacının tutuklandığı tarihte kamu görevlisi olduğu, 22.11.2016 tarihinde ihraç edildiği, davacının tutuklandığı tarihten, ihraç olduğu tarihe kadar maddi bir kaybının bulunmadığı, maddi tazminat talebi yönünden görevinden ihraç edildiği 22.11.2016 tarihinden tahliye edildiği 25.01.2017 tarihi arasındaki dönemin dikkate alınacağı, bu itibarla kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, maddi ve manevi tazminata ilişkin hüküm fıkrasının çıkarılarak davacının ihraç edilmeden önce son aya ait maaşını kesinti olmadan almış olması dikkate alınarak 1.800,46 TL maddi tazminatın 15.12.2016 tarihinden, 18.000,00 TL manevi tazminatın 13.04.2016 tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmek suretiyle ve değişen vekalet ücreti yönünden düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1.Gerekçeli karar başlığında, dava tarihinin 12.03.2021 yerine hatalı olarak 17.03.2021 olarak gösterilmesi,

2.Maddi tazminatın, davacının ihraç tarihi ile tahliye tarihi arasındaki döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan "2.778,30" TL ve faiz başlangıç tarihinin ihraç tarihi olarak belirlenmesi yerine, bu miktarın altında kalacak şekilde "1.800,46" TL olarak tayin edilmesi suretiyle davacı aleyhine eksik maddi tazminata hükmolunması,

3.Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-b maddesi uyarınca Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.02.2025 tarihinde karar verildi.