2. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin suçun sabit olmadığına ve eksik araştırmaya ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2017 tarihli ve 2015/522 Esas, 2017/145 Karar sayılı dosyasında verilen beraat hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 02.11.2017 tarihli ve 2017/1897 Esas, 2017/2359 Karar sayılı kararı ile eksik araştırma gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 280/1-d ve 289/1-g maddeleri uyarınca hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.01.2021 tarihli ve 2017/579 Esas, 2021/22 Karar sayılı kararı ile yeniden verilen beraat hükmünün ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi'nin 17.01.2022 tarihli ve 2021/802 Esas, 2022/56 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken soyut gerekçe ile beraat kararı verilmesi gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 280/1-d ve 289/1-i maddeleri uyarınca bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararlarının içerik itibarıyla aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 02.11.2017 tarihli ve 2017/1897 Esas, 2017/2359 Karar ve 17.01.2022 tarihli ve 2021/802 Esas, 2022/56 Karar sayılı bozma kararları ile bu kararlar üzerine verilen İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.01.2021 tarihli ve 2017/579 Esas, 2021/22 Karar ve 30.03.2022 tarihli ve 2022/94 Esas, 2022/195 Karar sayılı kararlarının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, aynı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükümlerin bozulmasına karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür. II-KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 21.12.2022 tarihli ve 2022/3125 Esas,2022/3168 Karar sayılı kararının, açıklanan nedenle 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.