2. Ceza Dairesi

Kandıra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2016 tarihli ve 2015/1064 Esas, 2016/668 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın 22.04.2024 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hâle getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, Mahkemenin 27.09.2024 tarih ve 2015/1064 Esas, 2016/668 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığın yüzüne karşı verilen hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi” nedeniyle tefhimin usûlsüz olduğu belirlenmiş ise de; sanığın cezaevi idaresi aracılığıyla mahkemeye gönderdiği, 16.03.2017 tarihli uzlaşma talep eden dilekçesinin bulunduğunun anlaşılması karşısında; anılan tarih itibariyle karardan ve 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesinde belirtilen usulden haberdar olduğu, 03.05.2016 tarihli hükmü, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 22.04.2024 tarihinde temyiz etmesi karşısında, yerinde olmayan eski hale getirme talebi ile süresinde olmayan temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, REDDİNE, esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.