11. Ceza Dairesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanıkların diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1.Sanık ...'ın tekerrüre esas alınan Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/1254 E. 2011/868 K. sayılı kararına konu dolandırıcılık suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamına alındığı, bu suç yönünden uyarlama yargılaması yapılarak, mahkemenin 04.03.2019 tarihli ek kararı ile uzlaşmanın sağlanması nedeni ile davanın düşmesine karar verilmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı yine Sanık ...'ın tekerrüre esas alınan Aksaray 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/529 E., 255 K. sayılı kararının kesin hüküm niteliğinde olduğu ve 1412 sayılı CMUK'nin 305/2. maddesi gereğince tekerrüre esas alınamayacağı ayrıca sanıklar hakkında başkaca tekerrüre esas adli sicil kaydının da bulunmadığının gözetilmemesi,

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 esas, 2007/152 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, kanun koyucunun ayrıca adlî para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adlî para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, alt sınırdan uzaklaşmanın gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği hâlde, sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun’un 158/1-f. maddesi uyarınca hüküm kurulurken, hapis cezasının alt sınırı olan 3 yıl hapis cezası belirlenmesine rağmen menfaat miktarının 550,00 TL olduğu gözetilerek adlî para cezasının menfaat miktarının iki katı olması nedeniyle alt sınır olan 55 gün yerine, 56 gün olarak belirlenmek suretiyle fazla adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

TCK'nın 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısımların hükümlerden tamamen çıkarılması, ayrıca hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “56 gün”, "46 gün" ve “920,00 TL” adli para cezası terimlerinin çıkarılarak yerine, sırasıyla “55 gün”, "45 gün" ve “900,00 TL” adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.05.2025 tarihinde karar verildi.