8. Ceza Dairesi

Geyve 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.09.2021 tarihli ve 2021/289 Esas, 2021/573 Karar sayılı kararına karşı sanık müdafii tarafından verilen 19.09.2024 tarihli dilekçenin eski hale getirme talebi içerdiği anlaşılmakla, eski hale getirme istemi hakkında karar verme yetkisinin 5271 sayılı Kanun'un 42 nci maddesinin birinci fıkrasında göre hükmü temyizen inceleme görevi Yargıtay'a ait olduğu gözetilerek yapılan ön incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın, dosya kapsamında sanığın bilinen en son adresine tebliğe çıkartıldığı, gerekçeli kararda da sanığın adresi olarak belirtilen MERNİS adresine tebliğ edilmediği, bu nedenle tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmış ise de hükmün süresinde temyiz edilmemesi üzerine Mahkemesince kesinleştirme yapıldığı, bahse konu mahkeme kararının 05.11.2021 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığına infaz edilmek üzere gönderildiği, sanığın cezasını 28.12.2021 tarihinde infaz ettiği, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 14.01.2022 tarihinde infazı yerine getirdiğine dair yerine getirme fişi düzenlenerek Mahkemesine gönderildiği, bu durumda sanığın hükümden haberdar olup cezasını infaz ettikten uzun bir süre sonra 19.09.2024 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmıştır. Sanığın yokluğunda verilen hükmü, 1412 sayılı Kanun'un (1412 Sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 19.09.2024 tarihinde temyiz eden sanık müdafinin haklı bir nedene dayanmayan eski hale getirme ve temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafinin haklı sebebe dayanmayan eski hale getirme talebi ile temyiz isteklerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.07.2025 tarihinde karar verildi.