2. Ceza Dairesi

I.Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 13.12.2022 tarihli ve 329-797 sayılı ilâmında da açıklandığı üzere önceki kararı temyiz etmeyen veya temyiz talebi reddedilen hükümlünün sonraki hükmü temyiz edemeyeceğine ilişkin ilke ve kabulleri karşısında; Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 15.11.2022 tarihli ve 2021/18337 Esas, 2022/15933 Karar sayılı kararındaki diğer sanık ... hakkındaki lehe bozmanın, 09.12.2016 tarihli hükmü süresinde istinaf etmeyen suça sürüklenen çocuk ...'ye sirayet ettirilmesinin, suça sürüklenen çocuk ...'ye bozmadan sonra verilen 24.05.2023 tarihli hükmü temyiz hakkı vermeyeceği ve sirayet müessesesinin yasal sonucu gereği hükümlünün bu hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi gereği lehe bozmadan sirayet nedeniyle yararlanan suça sürüklenen çocuk müdafiinin, bozma sonrası mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1.maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın suçsuz olduğuna, cezalandırmaya yeterli delilin bulunmadığı ve beraat kararı verilmesinin gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olup bozulmasına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemini beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olan kimseye karşı işlemesi nedeniyle hakkında ceza arttırımına ilişkin hüküm uygulanırken 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. madde ve fikrasına aykırı olarak uygulanan aynı Kanun'un 142/2-son maddesinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak değerlendirilmiştir

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla mahkûmiyet kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile Tebliğname'ye uygun olarak HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.09.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.