2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

08/01/2016 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunan hükümlünün bu talebi ile ilgili olarak,

CMK'nın 42. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hale getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir" şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hale getirme istemi hakkında dairemizce karar verilmesi gerekip, öncelikle eski hale getirme istemi hakkında karar verilmesi gerektiğinden, mahkemece verilen 12.01.2016 günlü ek kararın hukuken geçersiz olduğu belirlenerek;

Hükümlünün yokluğunda verilen uyarlama hükmünün, 05/11/2010 tarihli, talimat mahkemesince alınan savunması sırasında bildirdiği adresine tebliğe çıktığı, ancak tebligatın, hükümlünün bu adresten yeni adres bırakmadan çıktığından bahisle bila tebliğ iade olduğu ve hükümlünün sisteme kayıtlı adresinin de bulunmadığının anlaşılması üzerine aynı adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmış ise de, hükümlünün bu adresine önceden yapılmış usulüne uygun bir tebligat olmadığı için bu tebligatın geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında, haklı bir nedene dayanan eski hale getirme isteminin kabulüne, mahkemenin 12.01.2016 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına karar verilerek ve hükümlünün 08.01.2016 tarihindeki temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 11/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.