2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1.Sanık ...'ın temyiz talebi ile ilgili olarak yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, sanığa 08/07/2013 tarihinde tebliğinden sonra sanığın öğrenme üzerine verdiği 09/06/2015 tarihli eski hale getirme ve temyiz talepli dilekçesi üzerine mahkemece verilen 14/01/2016 tarihli ek kararın, 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme isteğini inceleme yetkisi, bu taleple birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olup bu konuda mahkemece verilen 14/01/2016 tarihli ek kararın hukuki geçerlilikten yoksun olduğu belirlenerek ve bu kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilip 08/07/2013 tarihinde tebliğ edilen kararı, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 09/06/2015 tarihinde temyiz eden sanığın yerinde olmayan eski hale getirme isteği ile süresinde olmayan temyiz isteğinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2.Sanık ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişiyle birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında TCK'nın 119/1-c. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 01/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.