11. Ceza Dairesi

22.03.2011 günlü iddianameyle sanık hakkında "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık ve mühür bozma" suçlarından kamu davalarının açıldığı, yapılan yargılama sonucunda mahkemenin 17.06.2011 gün 2011/182-344 esas karar nolu ilamıyla "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan beraat", "mühür bozma suçundan ise mahkumiyet" kararları verildiği, anılan kararın katılan vekili tarafından süresinde temyizi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.10.2012 günlü iade kararı ile 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca sadece "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçu" ile ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılması için dosyanın mahkemesine iade edildiği cihetle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararından sonra mahkemece yapılan duruşma neticesinde sanık hakkında "mühür bozma" suçundan yeniden verilen 21.05.2013 gün 2012/794 esas 2013/393 sayılı kararın hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla, sanığın "mühür bozma suçundan" 17.06.2011 günlü ilk karara yönelik yaptığı temyiz başvurusuna hasren yapılan incelemede gereği görüşüldü; 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca, sanık hakkında mahkemece doğrudan hükmedilen 3000 TL. adli para cezasına dair hükmün temyizi olanaklı bulunmayıp kesin nitelikte olduğundan, katılan vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 09.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.