12. Ceza Dairesi

Hüküm : TCK'nın 89/1,89/2-b,62/1,52,53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Sanık hakkında verilen 18.09.2015 tarihli hükümle 2240 TL adli para cezası yanında TCK'nın 53/6. maddesinin de uygulanmasına karar verilmesi sebebiyle hükmün temyizi kabil olduğu gözetilmeksizin, hükümdeki adli para cezasının miktarı yönünden hükmün kesin olduğuna ilişkin hatalı kabul ile, temyiz isteminin reddine ilişkin 15.10.2015 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Mahkemece 19.10.2011 tarihinde sanık hakkında TCK'nın 89/1,89/2-b,62,52,53/6. Maddeleri gereğince 2.240 TL adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, söz konusu kararın 02.01.2012 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde sanığın yeniden kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle İstanbul 39. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından sanık hakkında TCK'nın 86/2,62,52. maddeleri gereğince 2000 TL adli para cezasına hükmolunduğu, bu ikinci suçlardan kurulan mahkumiyet hükmünün suç tarihinin 26.03.2014 olduğunun anlaşıldığı, bunun üzerine mahkemece ilk hükme yönelik dosya yeniden ele alınarak, hükmün açıklanmasına dair kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Her ne kadar iddianamede sevk maddeleri arasında TCK'nın 89/2-b maddesi gösterilmemiş ve sanığa bu madde hükümlerinin uygulanması öncesi ek savunma hakkı tanınmamış ise de, kovuşturma aşamasında sanığa okunan iddianame içeriğinde, mağdurun kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığının belirtilmesi, ayrıca sanığın haberdar olduğu 19.10.2011 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararında da TCK'nın 89/2-b maddesi hükümlerinin uygulanması sebebiyle, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün ''B)1'' harfi ile gösterilen bölümündeki “sanığın amaç ve saiki ” ibarelerinin hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 14.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.