17. Ceza Dairesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanığın duruşmada belirttiği ve daha önceden de tebligat yapılan adrese tebliğe çıkarıldığı, ancak tebliğ edilememesi üzerine, Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca sanığın MERNİS adresine tebligat çıkarıldığı ve 21. madde uyarınca tebligat yapılması gerekirken, çıkarılan ve tebliğ edilmeksizin iade edilen 2. tebligat evrakında adresin mernis adresi olduğunun yazılmadığı ve 21. maddeye göre tebligatın yapılmadığı, Tebligat Kanunu'nun 35/2. maddesindeki "Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde..." ifadeler dikkate alındığında, anılan madde uyarınca tebligat yapılabilmesinin bir şartının da tebligat yapılacak kişinin "adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresinin de tespit edilememiş olması" olduğu, sanığın MERNİS adresi bilinmesi nedeniyle bu adresi usulüne uygun olarak tebligatın yapılmaması nedeniyle 35/2 maddeye göre yapılan tebligatın geçersiz olduğu, sanığın kendisine gerekçeli kararın çıkarılmasını istemesi üzerine, mahkemece sanığa gerekçeli kararın 31.12.2013 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine 07.01.2014 tarihinde eski hale getirme talebiyle birlikte kararı temyiz etmesi karşısında, kanuni temyiz süresinden sonra eski hale getirme yoluyla yapılan temyiz başvurusu yerinde görülerek yapılan incelemede;

Sanığın, olay tarihinde müştekinin evinde misafir olarak kaldığı, müşteki evde yokken evdeki laptopu ve fotoğraf makinesini alarak gittiği anlaşılmakla, sanığın eyleminin 5237 sayılı Yasa'nın TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden aynı Yasa'nın 141/1. maddesi ile uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından, her ne kadar hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçu da uzlaşma kapsamına alınmış ise de atıfet kuralı uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün, 2008/6-47 Esas ve 2008/43 Karar sayılı kararı ışığında, sanığın yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin sakatlanmasına yol açacağı değerlendirildiğinden, hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ve hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin miktarından az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 13.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.