2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık ...'ın temyiz istemi hakkında yapılan incelemede;

Yoklukta verilip, sanığın ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine 23/01/2015 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen kararı 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 04/02/2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,

II-Sanık ...'in temyiz istemi hakkında yapılan incelemede;

Sanığın, olay günü Yurtiçi Kargo firması kuryesi olan mağdurun el arabası ile kargo dağıtımı yaptığı sırada sokaktaki el arabası içerisinden bir paketi alarak uzaklaştığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin kargo ile nakledilen veya araçtan indirilen yahut yüklenmek üzere hazırlanan eşyanın da bu fıkra kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine ilişkin madde gerekçesi de dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 142/1-c maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 141/1. maddesiyle hüküm kurulmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 19/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.