2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 25/05/2015 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğu açıkça anlaşılmakta olup eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisi, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili Dairesine ait olduğundan, Mahkemenin temyiz isteminin reddine dair 27/05/2015 tarihli ve 2014/831 E., 2015/384 K. sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın bilinen son adresine 20.03.2015 tarihinde yapılan gerekçeli karar tebliğinin “muhatabın adresten taşınması ve yeni adresini bırakmaması” gerekçesiyle iade edilmesi üzerine 13.04.2015 tarihinde MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2.maddesine göre aynı çatı altında ikamet eden annesine tebliğ edildiği anlaşılmakla, şartları bulunmayan eski hale getirme isteği ile, 13.04.2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü, CMUK'un 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra temyiz eden sanığın temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 15/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.