2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen 27.09.2012 tarihli hükme ilişkin gerekçeli kararın sanığın MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 16.10.2012 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 05.12.2012 tarihli dilekçe ile kararı temyiz ettiği, mahkeme tarafından 11.12.2012 tarihli ek karar ile temyiz istemi süresinde olmadığından reddine karar verildiği, ek kararın 19.12.2012 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine sanığın 20.12.2012 tarihli temyiz istemi üzerine dosyanın Yargıtay’a gönderildiği ve Dairemizin 04.03.2014 tarih 2013/9454 Esas, 2014/5809 Karar sayılı ilamı ile sanığa gerekçeli kararın Tebligat Kanunu'nun 21/2’ye göre tebliğ edildiği tarihte sanığın cezaevinde olması nedeniyle yapılan tebliğ işleminin hukuken geçersiz olduğu ve sanığın 05.12.2012 tarihli temyiz başvurusunun süresinde olduğu belirlenerek dosyanın ele alındığı ve hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilerek kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; 29.06.2015 tarihli dilekçe ile 27.09.2012 tarihli kararı temyiz eden sanığın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen hükmü temyize yetkisi olmadığından eski hale getirme ve temyiz talebinin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 02.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.