12. Ceza Dairesi

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1,89/2-b,62/1,52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve C.Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, C.Savcısının sanığa fazla ceza verildiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen tüm; sanık müdafiinin temel cezanın alt sınırdan tayin edilmesi gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Tam kusurlu eylemi sonucu meydana gelen kazada katılan ...'in iki uyluk kemiği kırılacak şekilde yaralanmasına sebebiyet veren sanığın, tüm aşamalarda uzlaşmak ve 3.000,00 TL ödeyerek katılanların zararlarını gidermek istediğini beyan ettiği halde, katılanların istememesi sonucu zararı gideremediği anlaşılmakla, mahkemece katılanların uğramış olduğu zararın basit bir araştırma ile hesaplanıp, sanığın zararı gidermesine imkan verilerek, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, olayın üzücü sonuçlarını ortadan kaldırmaya yönelik çaba sarf eden, suçunu ikrar ederek mahkemeye yardımcı olan, dosya içeriğindeki delillere göre olumsuz bir kişiliği belirlenemeyen ve sabıkası da bulunmayan sanık hakkında, şahsi ve sosyal hali olumlu değerlendirilerek seçenek yaptırımlardan adli para cezasının tercih edilmesi ve yerleşim yeri yurt dışında olmasına rağmen duruşmaya gelip, savunmasını yapması nedeniyle cezasında takdiri indirim yapılması karşısında çelişki oluşturacağı da düşünülmeden, “Sanığın katılanın zararını gidermemesi, ileride bir daha suç işlemeyeceği yönünde mahkememizde yeterli kanaatin oluşmaması ve ceza adaletinin sağlanması bakımından ”şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.