14. Ceza Dairesi

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinden önce mağdurenin annesiyle babasının boşanmaları sonucunda velayetin anneye verilmesi, sanığın, mağdurenin dayısı olması, Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Adli Tıp Anabilimdalı tarafından düzenlenen 06.09.2012 tarihli raporda yapılan görüşmeler sürecinde baba ile babaannenin verdiği bilgilerin hem birbirleriyle hem de kendi içerisinde çeliştiği, sanık olan dayı ile mağdurenin iletişiminin cinsel taciz kaynaklı etkileşim boyutunda olmadığı, mağdurenin ilk ifadesinin deneyimli olmayan bir kişi tarafından yönlendirilerek alınma ihtimali bulunduğu, mağdurenin duygulanımının anlattığı travmaya eşlik etmediği, ifadelerinin kendisinden istenilen bir görevi tamamladığını gösterir şekilde olduğu, görüşmeciyle güven ilişkisi sağlandıktan sonra mağdurenin yönlendirilmeden kendiliğinden yaptığı anlatımlarında böyle bir olayın olmadığını belirttiği ve buna göre sanık olan dayı tarafından yapıldığı iddia edilen cinsel istismar eyleminin gerçekleşmediği yönünde kanaat bulunduğunun belirtilmesi ve tüm dosya içeriği karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.