2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1.Sanığın, suça konu su sayacını apartman içerisinden çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK’nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgı sonucu aynı Kanun’un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,

2.Müştekinin, sanık tarafından çalınan su sayacından kaynaklı zararlarının 50,00 TL olduğunu beyan etmesi karşısında, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı nazara alındığında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Müştekinin 04/12/2014 tarihli duruşmada su sayacından kaynaklı zararlarının 50,00 TL olduğunu ve zararın sanık tarafından giderilmediğini beyan ettiği halde bozma sonrası 15/05/2019 tarihinde talimat mahkemesindeki beyanında olaydan sonra zararlarının karşılandığını belirterek beyanları arasında çelişkiye düşmüş olduğu anlaşılmakla; zararın giderilip giderilmediği, giderildi ise hangi aşamada giderildiği araştırılarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/1 veya 168/2. maddesinde yer alan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, “olayın özellikleri, müşteki tarafın zararının giderilmemiş olması dikkate alınarak” şeklindeki dosya içeriğiyle uyumlu olmayan gerekçe ile TCK’nın 168. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 11.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.