11. Ceza Dairesi

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin diğer temyiz talepleri yerinde görülmemiştir; ancak;

1.5237 sayılı TCK'nin 51. maddesinin 7. fıkrasındaki “Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir” hükmüne rağmen, ertelenen hapis cezasının tamamının infaz edileceği belirtilerek infazı kısıtlar biçimde karar verilmesi,

2.Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 19.02.2008 tarih ve 346-25 sayılı kararında açıklandığı üzere, kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibarıyla karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun, davayı sonuçlandıran ve uyuşmazlığı çözen bir hüküm niteliğinde olmadığı; 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinin 8. fıkrasına eklenen 2. cümle hükmünün suç tarihinden sonra yürürlüğe girdiği gözetilmeden, suç tarihi itibarıyla engel mahkumiyeti olmayıp hakkında takdiri indirim maddesi uygulanarak cezası ertelenen sanık hakkında daha önceden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olması gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3.Suç tarihinin, suça konu bononun kullanıldığı 28.06.2010 tarihi olmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında 24.07.2010 olarak yanlış gösterilmesi, Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 06.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.