1. Ceza Dairesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas - 2017/247 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakının kısıtlanması,

2.Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uyarınca belirlenen "1 yıl 6 ay hapis" cezasının, TCK'nin 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırılmasıyla "2 yıl 12 ay hapis" cezası olarak belirlenmesinden sonra, aynı maddenin son fıkrası uyarınca "5 yıl hapis" cezasına hükmedilmesi yerine, denetime imkan vermeyecek şekilde TCK'nin 87/1-d-son maddesi uyarınca doğrudan "5 yıl hapis" cezası verilmesi suretiyle TCK'nin 61. maddesine aykırı davranılması,

3.Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.