4. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ... tarafından Mahkemeye sunulan eski hale getirme ve temyiz talebi mahiyetindeki 23/11/2020 tarihli dilekçe yönünden, CMK’nın 42. maddesi gereğince karar verme yetkisi Yargıtay’a ait olduğu halde, Yerel Mahkemece anılan talebin reddine dair verilen 18/12/2020 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek dosya görüşüldü: Sanık ...'nın, yokluğunda kurulan hükmün kendisine başvuru şeklini de içeren şekilde usulünce tebliğ edilmediğine, görme engeli olması nedeniyle kendi işlerini tek başına yerine getirememesinden dolayı kararı temyiz edemediğine ve bu nedenle tarafına temyiz hakkının verilmesi gerektiğine ilişkin eski hale getirme dilekçesi incelendiğinde; yokluğunda kurulan hükmün sanığa ceza infaz kurumunda 06/12/2010 tarihinde tebliğ edildiği, temyiz edilmeksizin kesinleşen karar sonrası infaz aşamasında sanığın yine ceza infaz kurumundan vermiş olduğu dilekçelerle taleplerde bulunduğu, anılan taleplerin ve bu konuda Mahkemece verilen kararların içeriğinden sanığın, hakkında kurulan hükümden ve cezayı infaz ettiğinden haberinin olduğunun anlaşıldığı, görme engeli iddiasına ilişkin olarak ise; sanığın kendisini savunamayacak ölçüde malul olduğuna dair aşamalarda tutanaklara yansıyan bir durumun belirlenmediği gibi, CMK'nın 41/2. maddesinde de belirtildiği üzere, sürenin geçmesinde kusuru olmadığına ilişkin olguları destekleyen belge de sunmadığı, dolayısıyla sanığın, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, sanık ...'nın, tebliğnameye uygun olarak, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince, ESKİ HALE GETİRME ve TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 27/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.