2. Ceza Dairesi

1.5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanıkların savunmalarının alındığı sırada sanıklara zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,

2.Sanık ...'ın aşamalarda alınan savunmasında atılı suçlamaları reddetmesi, diğer sanıkların ise soruşturma aşamasında alınan savunmalarında sanık ...'ın gözcülük yapmak suretiyle atılı suçlara iştirak ettiğini belirtmeleri ve mahkemenin de diğer sanıkların bu savunmalarını da esas alarak sanık ...'ın mahkumiyetine karar vermesi karşısında, sanık ... ile diğer sanıklar arasında menfaat çatışması bulunduğu halde tüm sanıklara tek müdafi atanmak suretiyle yargılamaya devamla Avukatlık Kanunu'nun 38. ve CMK'nın 152. maddelerine aykırı davranılması,

3.Müşteki ile işyerinde bekçi olarak görevli tanığın beyanları, olay yeri inceleme tutanağı, keşif zaptı ve sonrasında alınan bilirkişi raporu içeriğine göre sanıkların hırsızlık eylemini gerçekleştirdikleri fabrikanın fiilen faaliyette bulunmayıp, depo olarak kullanıldığının anlaşılması karşısında, sanıkların üzerlerine atılı işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunun yasal unsurları oluşmadığı halde mahkumiyetlerine dair karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 13/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.