2. Ceza Dairesi

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Mağdurun aracın kapılarını kilitlediğine ilişkin beyanı ve sanığın kollukta müdafi huzurunda "yanımda bulunan bıçak ile sol ön sürücü kapısının kilit kısmından zorlamak suretiyle açtım ve içine girdim, sonra muhafazasını kırarak altından çıkarmış olduğum kabloları birleştirerek düz kontak yapmak suretiyle aracı çaldım" şeklindeki savunması karşısında, eylemin TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeksizin aynı Kanun'un 142/1-e maddesi uygulanarak eksik ceza tayin edilmesi,

2.28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddeleri uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, sanığın CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine, 23.11.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.