1. Ceza Dairesi

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 08.06.2010 gün, 2010/1-35-140 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat zıtlığının bulunduğunun kabulü gerektiğinden; aynı olayda yargılanan ve suçu birlikte işledikleri iddia olunan sanıklar İlyas ve Yılmaz arasında menfaat zıtlığı bulunduğu anlaşıldığı halde, sanıklar İlyas ve Yılmaz'ın savunmalarının aynı müdafiiler tarafından yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 152 ve 1136 sayılı Avukatlık Yasasının 38. maddelerine aykırı davranılması;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafiileri ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin öncelikle bu nedenle, tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), bozma gerekçesine ve tutukluluk süresine göre sanık İlyas ve müdafiilerinin tahliye taleplerinin reddine, 20/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi. 20/03/2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı M.K.'ün huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık İ.. A.. müdafiileri avukatlar M. Ö.'in yokluğunda E. Ö. A.'in yüzüne karşı 21/03/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.