1. Ceza Dairesi

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20/10/2009 gün ve 2009/1-85/242, 08/06/2010 gün ve 2010/1-35/140 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden; somut olayda, aynı suçlardan yargılanan ve birlikte suç işledikleri iddia edilen sanıklar Hakan ile Hasan arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğu anlaşıldığı halde, sanıkların ayrı ayrı müdafiiler yerine aynı müdafii tarafından savunmalarının yapılması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 38/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 152.maddelerine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup, sanık Halil İbrahim müdafiinin, sanıklar Hakan ve Hasan müdafiinin, sanık Zafer müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeksizin kısmen re’sen de temyize tabi bulunan, sanıklar Hakan ve Hasan hakkındaki hükümlerin bu nedenle, diğer sanıklar hakkındaki hükümlerin ise irtibat nedeniyle tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMUK.nun 321.maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 17/04/2012 gününde oybirliği ile karar verildi. 17/04/2012 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Ö. Y.'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar Z.. K.., H.. K.., H.. K.. ve H.. K.. müdafii Avukatlar C. M., B. M., A. O. ile H. E. A.ın yokluklarında 19/04/2012 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.