2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.01.2013 tarih ve 2012/6-1431 Esas ve 2013/18 Karar sayılı kararı ile 2012/13-1444 Esas ve 2013/305 Karar sayılı kararında kabul edildiği üzere, hükümde sanığın mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu, ayrıca tekerrrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek olmadığı, bu nedenle mahkemece, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesine rağmen tekerrüre esas alınan ilam kararda gösterilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı bulunduğundan bozma sebebi yapılmamıştır. Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Müştekinin beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak durumda olduğunu gösteren delillerin nelerden ibaret olduğu tartışılmadan ve herhangi bir gerekçe ortaya konulmadan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-son maddesi ile uygulama yapılarak sanık hakkında fazla ceza tayini,

2.Kabule göre de; Temel ceza alt sınırdan belirlendiği halde, hırsızlık suçunun, beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak durumda olan müştekiye karşı işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 142/2-son maddesi uyarınca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden en üst oranda artırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.