2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

UYAP ortamında yapılan araştırmada Bakırköy 8.Ağır Ceza Mahkemesince 2011/151 Esas 2011/328 sayılı kararıyla sanık hakkında yağma suçundan mahkumiyet kararı verildiği, sanığın temyiz dilekçesinde gerçek kimlik bilgisinin farklı olduğunu, kendisini S.. K.. olarak tanıttığını, gerçekte .. TC kimlik nolu, 1993 doğumlu Ü. Ü.. olduğunu belirttiği, babası A.Ü..'nün de 13.07.2012 tarihli dilekçesi ile bu hususu doğruladığı, sanığın bu iddiası üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 2012/8592 esas, 2012/15214 karar sayılı ilamı ile söz konusu kararın bozulduğu, yine sanık hakkında Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinde hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından açılan 2011/271 esas numaralı davanın 03.05.2012 tarihli duruşmasında sanığın gerçek kimlik bilgilerinin Ü. Ü.. olduğunu, yakalaması olması sebebiyle üzerine atılı suçlardan yakalandığında kendini S.. K.. olarak tanıttığını beyan ettiği, mahkemece yapılan araştırmada bu yöndeki iddianın doğru olduğunun anlaşılması üzerine S.. K.. hakkında beraat kararı verilip, Ü. Ü.. hakkında suç duyurusunda bulunduğu, yine S.. K.. hakkında, İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 2011/11 esas 2011/177 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca verilen mahkumiyet kararı sonrasında sanık tarafından verilen temyiz dilekçesinde, üzerine atılı suçu işlemediği, 1,5-2 yıl önce kimliğini kaybettiği, bu nedenle Diyarbakır Çarşı Polis Karakoluna müracaatta bulunduğunu, kimliğini bulan kişi tarafından bu suçun işlenmiş olabileceğini belirttiği anlaşılmakla; davamıza konu olayda sanığın gerek soruşturma, gerekse kovuşturma aşamasındaki ifadelerinin, sanığın yukarıda ifade edilen suçlar sebebiyle cezaevinde bulunduğu sırada talimatla alınması, cezaevinde çekilen fotoğrafları üzerinden tanık Ö.. Y..'ın sanığı teşhis etmesi karşısında; öncelikle sanığın gerçek kimliğinin araştırılarak sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.