2. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 10.12.2015 tarihli ve 2015/163797 soruşturma, 2015/46705 Esas, 2015/37577 iddianame numaralı iddianamesi ile sanıklar hakkında, hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 116/1-4, 119/1-c, 151/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2016 tarihli ve 2015/967 Esas, 2016/250 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 168/2 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına; konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/1, 119/1-c ve 53. maddeleri uyarınca 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına; mala zarar verme suçundan aynı Kanun'un 151/1, 168/2 ve 53. maddeleri uyarınca 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanıklar müdfaiinin temyiz isteği; kararın hukuk ve hakkaniyete aykırı olduğuna ilişkindir.

1.Mahkemece; sanıkların aşamalardaki açık ikrarı, katılanın beyanı, apartman yöneticisi tarafından sunulan 04.03.2016 tarihli dilekçe içeriği ve kollukça düzenlenen CD izleme tutanağına göre, sanıkların suç tarihinde gündüz sayılan zaman diliminde katılanın kalmış olduğu binanın bodrum katındaki kapısı kilitli olan deponun kilidini kırarak buradan katılana ait 4 adet otomobil lastiğini çaldıkları sabit olduğundan, sanıkların atılı suçlardan cezalandırılmalarına, sanıkların kovuşturma aşamasında katılanın zararını karşıladıkları anlaşıldığından sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiği kabul edilmiştir.

2.Sanıklar aşamalarda alınan savunmalarında, üzerlerine atılı suçlamaları ikrar etmişlerdir.

3.Kolluk görevlilerince düzenlenen 24.11.2015 tarihli CD izleme ve tespit tutanağı dosya içerisindedir.

4.Kovuşturma aşamasında sanıklar tarafından PTT havalesi yoluyla katılanın zararının giderildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2016 tarihli ve 2015/967 Esas, 2016/250 Karar sayılı kararında sanıklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.