2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Akyurt Cumhuriyet Başsavcılığının 08.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın, mağdurun müdür olarak görev yaptığı Özel Necip Fazıl Kısakürek okulunda özel güvenlik görevlisi olarak çalışmakta iken okulun yardım kutusu içindeki 200,00 TL parayı çaldığı, soruşturma aşamasında paranın tamamını iade ettiği iddiasıyla hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 168/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Akyurt Asliye Ceza Mahkemesinin 22.05.2016 tarihli ve 2015/159 Esas, 2016/442 Karar sayılı kararıyla sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 168/1, 62/1 ve 53/1 maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

1.Sanığın temyiz istemi kararın temyiz edilmesi iradesinden ibarettir.

2.Sanık müdafiinin temyiz istemi sanığın suçu uyuşturucu madde etkisi altında işlediğine, olay sonrasında zararın giderildiğine, ayrıca suç konusunun değerinin azlığı nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesi gereğince sanık hakkında ceza verilmesinden vazgeçilmesi gerektiğine ve sair nedenlere ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

1.22.01.2015 günü saat 05:58 sıralarında sanığın özel güvenlik görevlisi olarak gece nöbetinde bulunduğu okulun içindeki yardım kutusunu açarak içindeki 200,00 TL parayı çaldığı, güvenlik kamerası marifetiyle eylemi gerçekleştirdiği tespit edilen sanığın hırsızlık suçunu kabul ederek soruşturma aşamasında suç nedeniyle meydana gelen zararı giderdiği anlaşılmıştır.

2.Mağdurun 03.07.2015 tarihinde şikâyetinden vazgeçtiğine dair dilekçesi dosya içerisinde mevcuttur.

3.CD Çözüm Tutanağı dosya içerisinde mevcuttur. IV. GEREKÇE

1.5237 sayılı Kanun'un 34. maddesi uyarınca sanığın iradî olarak kullandığı uyuşturucu maddenin etkisi altında cezaî sorumluluğunun mevcut olduğu anlaşıldığından sanık müdafiinin suçun uyuşturucu madde etkisi altında işlendiğine dair temyiz nedeni yerinde görülmemiştir.

2.Sanığın suç konusu paranın tamamını soruşturma aşamasında iade etmesi sebebiyle hakkında hükmolunan cezadan 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi uyarınca indirim yapıldığı anlaşıldığından sanık müdafiinin, sanığın zararı giderdiğine ilişkin temyiz nedeni yerinde görülmemiştir.

3.Suç tarihi itibarıyla 200,00 TL paranın değeri az kabul edilmeyeceğinden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanmamasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

4.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Akyurt Asliye Ceza Mahkemesinin 22.05.2016 tarihli ve 2015/159 Esas, 2016/442 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.