2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan CMUK'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, CMUK'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 21.01.2015 tarihli ve 2015/499 Soruşturma numaralı iddianamesi ile sanığın, olay tarihinden 3 gün önce şikâyetçiye ait işyerinde işçi olarak çalışmaya başladığı, olay tarihinde söz konusu iş yerinin kapı camının macunlarını söküp camını yerinden çıkardıktan sonra içeri girdiği, işyerinde bulunan kontak anahtarını alarak, aracı çalmak suretiyle hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını işlediğinden bahisle TCK'nın 142/2-d, 151/1, 58 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Küçükçekmece 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli ve 2015/93 Esas, 2016/403 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan, TCK'nın 142/2-d, 58 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, mala zarar verme suçundan aynı Kanun'un 151/1, 58 ve 53. maddeleri uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın maddî yarar sağlama kastının bulunmadığı, eyleminin kullanma hırsızlığı olduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

1.İlk derece mahkemesince; sanığın şikâyetçiye ait iş yerinde işçi olarak çalıştığı, olay günü, işyerinde bulunan kontak anahtarını, kapı camının macunlarını çıkarıp içeri girerek aldıktan sonra, otoparkta bulunan suça konu aracı çaldığının kabulüyle sanık hakkında atılı suçlardan mahkûmiyet kararı verildiği tespit edilmiştir.

2.Şikâyetçi, organize sanayii bölgesinde iş yeri olduğunu, sanığın 08.12.2014 tarihinde yanında işe başladığını, işten eve giderken, aracını otoparka, kontak anahtarını ise iş yerine bıraktığını, 13.12.2014 tarihinde aracını otoparka park edip, kontak anahtarını da iş yerine bıraktığını, iş yerinin kapılarını kilitleyerek ayrıldığını, 15.12.2014 tarihinde aracın kontak anahtarını ve aracı bulamadığını, şikâyetçi olmak için polisi aradığında, sanık ...'nun araç ile trafik kazasına karıştığını öğrendiğini, sanığın, iş yerinin kapı camının macunlarını yerinden sökerek aracın kontak anahtarını aldığını beyanla şikâyetçi olmuştur.

3.15.12.2014 tarihli Olay Yeri İnceleme Tutanağı'nda; iş yerinin demir ve camdan oluşan malzeme giriş kapısı iç kısmında asma kilit üzerinde takılı bulunan camın kırılmış olduğu belirtilmiştir.

4.Sanık aşamalarda, şikâyetçinin iş yerinde çalıştığını, geceleri iş yerinde kaldığını, işe giriş belgesini, denetimli serbestlik bürosuna götürmek için iş yerinde bulunan kontak anahtarını ve otoparkta bulunan aracı aldığını, trafik kazası geçirince iş yerine bildirmediğini, suç işleme kastının bulunmadığını savunmuştur.

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Küçükçekmece 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli ve 2015/93 Esas, 2016/403 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.