4. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanıklar hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Katılan vekilinin temyiz isteğinin suçun sübut bulduğuna ve resen tespit edilecek nedenlerle, Sanık ...'ın temyiz isteğinin sübuta ve resen tespit edilecek nedenlerle hükümlerin bozulması taleplerine ilişkin olduğu belirlenmiştir. III. OLAY VE OLGULAR

Katılanla boşanma aşamasında olan sanık ... ve sanık ...'ın birlikte yaşadıkları, olay günü adliyede karşılaştıklarında katılanın sanık ...'a " O... çocukları, sen o...sun." diyerek hakaret ettiği, sanık ...'ın da katılan ...'ye "Pislik kadın," ve sanık ...'ın da ...'ye "Pislik kadın, o...çocuğu." diye hakaret ettikleri kabul edilerek sanıklar hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekilinin ve sanık ...'ın yerinde görülmeyen ve diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2.Sanığın ve katılan vekilinin temyiz sebepleri ile sair yönlerden yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

a)Sanıklar hakkında doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekmesine rağmen yazılı şekilde hüküm kurulması,

b)5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesi uyarınca hakaretin karşılıklı olarak işlendiği kabul edildiği halde, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendinin hükümde gösterilmemesi hukuka aykırı değerlendirilmiştir. V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan (A) ve (C) bentlerinin birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü paragraflarının çıkartılarak beşinci paragraflarına "ceza verilmesine yer olmadığına" ibarelerinden önce gelmek üzere "5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi" ibarelerinin eklenmesi suretiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2023 tarihinde karar verildi.