12. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında Dairemizce verilen Bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 03.06.2014 tarihli ve 2011/208 Esas, 2014/369 Karar sayılı kararı ile sanıkların taksirle yaralama suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

2....

2.Sulh Ceza Mahkemesinin, 03.06.2014 tarihli ve 2011/208 Esas, 2014/369 Karar sayılı kararı kararının o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 07.03.2016 tarihli ve 2015/6048 Esas, 2016/3474 Karar sayılı ilamıyla; ''...sanıkların kusurlu oldukları gözetilmeksizin mahkumiyetleri yerine, yazılı şekilde beraatlerine hükmedilmesi" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2022 tarihli ve 2016/381 Esas, 2022/343 Karar sayılı kararı ile sanıkların taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 ncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi gereğince mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.09.2022 tarihli ve 2022/117703 sayılı, onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, Suçun oluşmadığına ilişkindir. III. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 89 uncu maddesinin bir ve ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 16.06.2011 tarihli sanıkların mahkemedeki sorgusunun olduğu ve anılan tarihten itibaren 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e. maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin hüküm tarihinden önce 16.06.2019 tarihinde gerçekleştiği ve dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı Yasa'nın 223 ncü maddesi dokuzuncu fıkrasındaki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığı anlaşılmıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ...

7.Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2022 tarihli ve 2016/381 Esas, 2022/343 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.05.2023 tarihinde karar verildi.