2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların şikayetçiye ait iş yerinin kapısındaki demir kepengin kilitlerini demir makası ile keserek içeri girmeleri şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK.nun 493/1.maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı kanunun 493/2.maddesinden hüküm kurulması, söz konusu maddenin fıkralarında ön görülen cezaların aynı olması itibariyle sonuca etkili görülmemiştir.

1.Sanıklar İbrahim ve Hüseyin’in adli sicil kaydındaki aynı neviden olan cürümlerden dolayı mükerrir bulunmaları nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 522/son.maddesi gereğine hükmolunan cezalardan indirim yapılamayacağı nazara alınarak eylemlerine uyan 765 sayılı TCK.nun 493/1, 81/2. maddeleri ile 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b, 143/1, 151/1, 116/2-4, 119/1-c.maddeleri olaya ayrı ayrı uygulanarak, iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçları yönünden 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemleri yapılarak sonuç cezaların karşılaştırılması ve sonuca göre lehe olan kanunların belirlenmesi lüzumu,

2.Sanık İ.. S..’nin tekerrüre esas alınan mahkumiyetinin aynı suç cinsinden olması nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 81/2.maddesi uyarınca artırım yapılması gerekirken aynı kanunun 81/1.maddesi ile uygulama yapılması,

3.Sanık H.. D..’ın adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyetleri olduğu ve sanık hakkında ceza tayin edilirken 765 sayılı TCK.nun 81/2.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4.Sanıklar İbrahim ve Hüseyin’in aynı neviden olan cürümlerden dolayı mükerrir bulunmaları nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 522/son.maddesi gereğine hükmolunan cezadan indirim yapılamayacağının nazara alınmaması,

5.Sanıkların çaldıkları paranın emniyet güçlerince şikayetçiye teslim edilmesi nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 523.maddesi gereğince sanıklar hakkında hükmolunan cezadan indirim yapılması gerektiği gözetilmeden rızaen iade olmadığından bahisle söz konusu maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 1421 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca aleyhe bozma yasağı gözetilerek hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 12/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.