2. Ceza Dairesi

Tebliğname No : 2 - 2008/83272

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık A.. K.. hakkında kasten yaralamak suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.7.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK.nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Sanık C.. D.. hakkında kasten yaralamak ve hakaret suçlarından sonuç olarak verilen 300 ve 500 YTL adli para cezasının kesin nitelikte olduğu, ancak 5237 sayılı Kanunun 587/6.maddesi uyarınca her iki suçtan hükmedilen adli para cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi karşısında hükmün temyizi mümkün olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK’nun 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenmiş dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Sanıkların, fabrikanın içinde, çalışan diğer işçilerin girmelerinin yasak olduğu depo bölümünde, karşılıklı olarak birbirlerine hakaret ettiklerinin anlaşılmasına göre, aleniyet unsurunun ne şekilde gerçekleştiği karar yerinde tartışılmadan ve olay yerinde keşif yapılıp, aleniyet unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediği tespit edilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde 5237 sayılı TCK.nun 125/4. maddesi uyarınca sanık hakkında verilen cezanın artırılmasına karar verilmesi,

2.5237 sayılı TCK. nun 125/4. maddesi ile artırım yapılması sırasında hesap hatası yapılarak, sanık hakkında 1 gün fazla hapis cezasına ve sonuç olarak 20 YTL fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

3.5237 Sayılı TCK.nun 58/6. maddesinde tekerrür halinde hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirileceği ve ayrıca mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı öngörülmektedir. Aynı yasanın 7. fıkrası uyarınca da hükümlük kararında bu durumun belirtilmesi gerekmektedir.

Mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirlerinin yer aldığı 5275 Sayılı Kanunun 108. maddesinde ise, yalnızca mükerrirler hakkında tayin olunan özgürlüğü bağlayıcı ceza olan hapis cezalarının ne şekilde infaz edileceği belirtilmiş olup, bu maddede adli para cezasının infazı konusunda her hangi bir düzenleme bulunmamaktadır. 5275 Sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106. maddesinde adli para cezasının infazı düzenlenmiş olup, bu maddede mükerrirler hakkında hükmolunan “adli para cezasının” infazına ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiştir

Bu durumda, 5237 Sayılı TCK.nun 58, 5275 Sayılı Kanunun 106 ve 108. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında adli para cezasına hükmedildiği için, hükümlülük kararında, mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilemeyeceği, sonucu ortaya çıkmaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının niteliği itibariyle 5237 Sayılı TCK.nun 58. maddesinin 6 ve 7. fıkraları uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimlik serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve O Yer C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 21.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.