2. Ceza Dairesi

...

3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.12.2014 tarihli ve 2014/371 Esas, 2014/382 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: ...

3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.12.2014 tarihli ve 2014/371 Esas, 2014/382 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edildiği, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 24.04.2017 tarihli ve 2016/18917 Esas, 2017/4702 Karar sayılı kararıyla temyizin süreden reddine karar verildiği, sanığa sonradan yapılan 13.01.2015 tarihinde MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi gereğince “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan tebligatın ve ceza evinde olan sanığa 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/son maddesi uyarınca okunup anlatılmadan yapılan 20.07.2017 tarihli tebligatın usulsüz olduğu anlaşılsa da; sanığın sonradan 25.07.2017 tarihli dilekçesiyle mahsup talebinde bulunduğu, 02.01.2018 tarihli dilekçesiyle uzlaşma talebinde bulunduğu, bu şekilde verilen karardan haberdar olduğu anlaşılmıştır.

Sanık ve müdafiinin yokluğunda verilip 12.01.2015 tarihinde sanığın haberdar olduğu müdafiiye usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 03.04.2018 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın eski hâle getirme talebi ile temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.04.2023 tarihinde karar verildi.