2. Ceza Dairesi

20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle yapılan değişiklik uyarınca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde yedi gün olarak belirtilen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305-326. maddeleri uygulanmakta olduğundan, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş dosyada temyiz süresine ilişkin bir değişiklik yapılmadığı dikkate alındığında; 20.09.2022 tarihli kararda temyiz süresinin tefhimden itibaren 15 gün olduğu belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında, yüzüne karşı verilen kararı 04.10.2022 tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine hırsızlık suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.07.2014 tarihli ve 2014/1628 Esas sayılı iddianamesi ile; suça sürüklenen çocuğun, olay tarihinde saat 05.13 sularında mağdurun iş yerine, kepengin arkasında bulunan kapıyı kırarak girdiği, iş yerindeki mevcut alarm sisteminin çalmaya başladığı, alarm sistemine ait kodlama cihazını da vurarak kırdığı, alarmdan haberdar olan mağdurun olay yerine geldiği ve suça sürüklenen çocuğu suç üstü yakaladığı, bunun üzerine suça sürüklenen çocuğun, mağdura ait iş yerinin kasasından alarak cebine koyduğu 60,00 TL parayı çıkararak yere attığı iddiasıyla, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2.h, 35/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Mahkemece suç duyurusunda bulunulması üzerine, Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.08.2014 tarihli ve 2014/1810 Esas sayılı iddianamesi ile; aynı eylemle ilgili olarak suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı Kanun’un 116/1, 151/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

3.Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.08.2014 tarihli ve 2014/380 Esas, 2014/388 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları yönünden mahkemenin bu dosyası ile, aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunduğu gerekçesiyle aynı mahkemenin 2014/307 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

4.Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.10.2014 tarihli ve 2014/307 Esas, 2014/473 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.320,00 TL kesin nitelikte adlî para cezası ile; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, aynı Kanun’un 116/2, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile; hırsızlık suçundan aynı Kanun'un 142/1-b, 35, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçları yönünden 5271 sayılı Kanun’un 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 01.12.2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

5.Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2015/499 Esas, 2015/589 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, aynı Kanun’un 116/2, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile; hırsızlık suçundan aynı Kanun'un 142/1-b, 35, 31/3, 62, 50/3-1, 52/2. maddeleri uyarınca 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6.Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2015/499 Esas, 2015/589 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 27.04.2021 tarihli ve 2020/21909 Esas, 2021/9235 Karar sayılı ilâmıyla; suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hüküm yönünden temyiz isteminin reddine, hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden ise eylemin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde düzenlenen suç vasfına uyduğu ve sosyal inceleme raporunun aldırılmaması veya aldırılmama gerekçesinin kararda gösterilmemesi nedenleriyle hükmün bozulmasına, karar verilmiştir.

7.Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.09.2022 tarihli ve 2021/265 Esas, 2022/429 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, aynı Kanun’un 116/2, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile; hırsızlık suçundan aynı Kanun'un 142/1-b, 35, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, devamında "hükmolunan 1 yıl 4 ay 20 hapis cezasının suça sürüklenen çocuk hakkında aleyhe temyiz olmadığından CMK'nın 283/1 maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının saklı tutularak" 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

8.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 15.12.2022 tarihli ve 2022/151567 sayılı, "eylemin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesine uyduğu ve cezanın türü ve süresine göre; aynı Kanun'un 66/1-e-2, 67/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının, suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması" gerekçesine dayalı, hırsızlık suçundan düşme görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebebi, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

Mağdurun, 28.06.2014 günü saat 05.25 sıralarında iş yerine bağlı olan ... güvenlik alarm şirketinin kendisini arayarak iş yerinde alarmın çaldığını ve gidip kontrol etmesini istedikleri, bunun üzerine evi yakın olduğu için hemen iş yerine gittiği, dış elektrikli kapının kapalı olduğunu gördüğünü ve kumanda ile açtığı, iş yerinin kapısının kırık olduğunu gördüğü ve içeri girdiğinde iş yerinin üst katında oturan suça sürüklenen çocuğu fark ettiği, kendisi polisi aramadan alarm şirketinin haber vermesi üzerine kamera kayıtlarına göre 05.29 sıralarında polis ekiplerinin de iş yerine geldiği ve suça sürüklenen çocuğu yakaladığı, suça sürüklenen çocuğun bali almak için içeri girdiğini ve bali ararken kasada 60,00 TL bulduğunu ifade ettiği ve onu da iş yerinin içine attığı anlaşılmıştır.

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2015/499 Esas, 2015/589 Karar sayılı kararı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 27.04.2021 tarihli ve 2020/21909 Esas, 2021/9235 Karar sayılı ilâmıyla temyiz isteminin reddine karar verilerek kesinleştiğinden, kesinleşen hüküm yönünden yeniden kurulan 20.09.2022 tarihli ve 2021/265 Esas, 2022/429 Karar sayılı hükmün, hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin konusu bulunmayan temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Hırsızlık Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Dairemizin 27.04.2021 tarihli ve 2020/21909 Esas, 2021/9235 Karar sayılı bozma ilâmında da belirtildiği üzere 6545 sayılı Kanun'un 28.06.2014 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girdiği ve yayım saatinden bağımsız olarak bu tarihte işlenen suçlarda uygulanması gerektiği, mahkemece de suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılmasında bir isabetsizlik görülmediği ve bu nedenle de suç için öngörülen cezanın üst sınıra göre aynı Kanun'un 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 10 yıllık olağan ve 15 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki düşme isteyen görüşe iştirak edilmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmış olup, suça sürüklenen çocuk müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun 4.000,00 TL adlî para cezasıyla cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasının 1412 sayılı Kanun’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 4.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 5271 sayılı Kanun’un 283. maddesi gereğince 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden Gerekçe bölümünün (A) başlığında açıklanan nedenlerle, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B. Hırsızlık Suçuna İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) başlığında açıklanan nedenlerle Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.09.2022 tarihli ve 2021/265 Esas, 2022/429 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan; "CMK'nın 283/1 maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının saklı tutularak 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına" ifadelerinin hükümden çıkarılmasına ve yerine; "1412 sayılı Kanun’un 326/son maddesi gereği sonuç olarak 4.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazının yapılmasına" ifadelerinin eklenmesi suretiyle hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.