3. Ceza Dairesi

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/10/1993 tarihli kararında, kararın direnme kararı olarak kabul edilebilmesi için önceki kararla direnmeye ilişkin kararın aynı olması gerekmesine,bozmadan sonra yeni ve değişik bir gerekçeye, açıklamalara ve delillere dayanılarak verilen kararın özde direnme kararı olmayıp yeni bir karar olduğu belirtilmesine göre mahkemece sonraki kararda yeni gerekçe ve deliller gösterilmesi neden ile kararın direnme kararı niteliğinde olmadığı kabul edilerek yapılan incelemede: Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıkların savunmalarında katılan V.. Y..'un, ağabeyleri H.. Y..'u darp ettiğini bu nedenle olay yerine gittiklerini bu sefer katılan V.. Y..'un kendilerine saldırdığını ve küfrettiğini olayın bu şekilde başladığını beyan etmelerine, katılan V.. Y..'un beyanlarında sanıkların ağabeyi H.. Y..'un kendisine saldırdığını ve küfrettiğini daha sonra da sanıkların kendisine saldırdığını beyan etmesine göre ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı belirlenemediğinden şüpheli kalan bu halden sanıkların yararlandırılması suretiyle etkili eylemi haksız tahrik altında gerçekleştirdiklerinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.