3. Ceza Dairesi

Mahkemenin sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünü uygulamama gerekçesi yasal ve yeterli görüldüğünden tebliğnamenin (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazların reddine, ancak;

1.Katılan hakkındaki tüm tedavi evraklarının adli tıp kurumuna gönderilerek katılandaki yaralanmanın duyularından veya organlarından birinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi niteliğinde bir yaralanma olup olmadığı hususlarında ayrıntılı rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2.5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinde "kasten yaralamanın vücutta kemik kırılmasına veya çıkığına neden olması halinde, yukarıdaki maddelere göre belirlenen ceza, kırık vaya çıkığın hayat fonksiyonlarındaki etkisine göre, yarısına kadar artırılır." şeklinde düzenlendiği, hastane raporunda; katılandaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarını ağır (4). derecede etkiler biçimde olduğunun belirtmesine rağmen, mahkemenin sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca hükmedilen (1) yıl hapis cezasını, katılandaki kırık nedeniyle TCK'nin 87/3. maddesi gereğince daha üst oranda artırması gerekirken (1/6) oranında artırmak suretiyle,sanık hakkında eksik cezaya hükmedilmesi,

3.Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık için 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesi hükmünün TCK'nin 53/3 maddesi gereğince kendi alt soyu bakımından uygulanamayacağı gözetilmeden,hükmün 4. fıkrasında hak yoksunluğunun uygulanmasına karar verildiği, hükmün 8.fıkrasında ise hapis cezasının kısa süreli olduğunun ve ertelendiğinden bahisle, TCK'nin 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanmamasına karar verilmesi suretiyle hükmün karıştırılması ve çelişki oluşturulması,

4.Sanık hakkında,katılandaki kemik kırığı nedeniyle cezadan artırım yapılırken uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş,katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme kısmen uygun BOZULMASINA, 25/11/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.