2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suçun işlendiği 30.03.2002 tarihinde 15 yaşını dolduran ancak 18 yaşını bitirmemiş olan sanık hakkında, şahsa karşı şiddet kullanarak konut dokunulmazlığını bozmak suçundan 765 sayılı TCK’ nın 193/2. maddesi uyarınca yargılanmak üzere 12.04.2002 tarihli iddianame ile Ankara 20. Asliye Ceza mahkemesine kamu davası açıldığı ve 19.11.2002 tarihinde sorgusunun yapıldığı, yaşı nedeniyle hakkındaki kamu davasının ayrılarak mahkemenin 2004/214 esasına kaydedilmesinden sonra 23.03.2004 tarihinde görevsizlik kararı ile gönderildiği Ankara 2. Çocuk Mahkemesinin, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun uyarınca Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine dönüşmesi nedeniyle de dosyanın 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun geçici 1. maddesi uyarınca, görevsizlik kararı verilerek yeni kurulan Çocuk Mahkemesine gönderilmesi üzerine, temyize konu hükmü veren Anakara 1. Çocuk Mahkemesince kovuşturma yapılarak 03.08.2006 tarihinde sanığın ifadesinin alındığı, Ceza Genel Kurulunun 23.11.2010 tarih, 2010/2-136 sayılı kararında da açıklandığı gibi, Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesince 19.11.2002 tarihinde yapılan sorgunun geçerli olduğu ve zamanaşımını kestiği, görevli Ankara 1. Çocuk Mahkemesince 03.08.2006 tarihinde ifadesinin alınmasının ise sorgu niteliğinde olmadığı ve zamanaşımını kesmeyeceği, bu nedenlerle sanığa atılı konut dokunulmazlığını bozma suçunun gerektirdiği cezanın nevi ve miktarı itibariyle, zamanaşımı yönünden lehine olan 765 sayılı TCK’ nın 102/4 maddesine göre hesaplanan 5 yıllık zamanaşımının, 19.11.2002 tarihli sorgu ve hüküm tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki düşünceye katılınmamıştır. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 30.03.2002 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Zamanaşımı yönünden lehine olan 765 sayılı TCK’ nın 102/4 maddesine göre hesaplanan 5 yıllık zamanaşımını 19.11.2002 tarihli sorgu ve hüküm tarihleri arasında gerçekleşmesi nedeniyle, 5271 Sayılı CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, 5237 sayılı TCK’ nın 116/4, 66/2, 67/4. maddeleri gereğince düşme kararı verilmesi sonuca etkili görülmemiştir. Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 22/03/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.