9. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.11.2014 tarihli ve 2014/544 Esas, 2014/710 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.11.2014 tarihli ve 2014/544 Esas, 2014/710 Karar sayılı kararının katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 03.10.2022 tarihli ve 2021/3688 Esas, 2022/8474 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptal edilmesi karşısında, anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2022 tarihli ve 2022/986 Esas, 2022/1211 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmiştir.

Katılan mağdur vekili temyiz isteminde özetle: Sanık hakkındaki kamu davasında düşme kararı verilmiş olmasının dosya kapsamına, usul, kanun ve yerleşik içtihatlara aykırılık teşkil ettiğini, kararın bozulmasını, sanığın eylemlerine uyan cinsel istismar suçundan cezalandırılmasını talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince; ''Sanığın eyleminin, mağdureye değişik zamanlarda söylediği sözler, mağdureye dokunmaması, yakınlaşmaya çalışması, okula giderken motoru ile takip etmesi, eve bırakmayı, arkadaş ve sevgili olmasını teklif etmesi, mağdurenin kabul etmemesine rağmen, benzer şekilde eylemlerine devam etmesi, mağdurenin balkona çıktığında kendisine bakması, tanık ... ...'in beyanında geçtiği üzere mağdureye yönelik ' kız ben sana kafayı bozdum, seni kaçıracağım ' şeklinde sözler söylemesi birlikte değerlendirildiğinde eyleminin TCK'nun 105/1 maddesinde düzenlenen Cinsel Taciz suçunu oluşturduğu, mağdureye dokunmaması, eyleminin cinsel istekleri tatmin etme boyutuna varmaması nedeniyle TCK'nun 103/1 maddesinden söz edilemeyeceği sonucuna varılmıştır. Her ne kadar sanık hakkında 'Cinsel Taciz' suçundan 5237 sayılı TCK'nun 105/1 maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davasının açılmış ise de, suç tarihinin 23/09/2012, iddianame tarihinin 10/12/2012 yılı olduğu,

TCK'nun 105/1 maddesinde cezanın üst sınırının 2 yıl Hapis Cezası olduğu, zamanaşımı süresinin TCK'nun 66/1-e maddesine göre 8 yıl olarak düzenlendiği, zaman aşımını en son kesen mahkumiyet kararı olan 20/11/2014 tarihi ile karar tarihi arasında TCK.nun 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık asli zaman aşımı süresinin geçtiği görülmekle'' şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulmuştur.

Olayın intikal şekli ve süresi, sanığın aşamalardaki savunması, katılan mağdurenin aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2022 tarihli ve 2022/986 Esas, 2022/1211 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.