12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.

Davacı vekilinin 19.07.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacı ...'ın eşi, davacılar ... ve ...'ın oğlu ...'ın silahlı FETÖ örgütü üyesi olma suçundan İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/88 esas sayılı dosyasında yargılandığı, 21/06/2017 tarihli karar ile atılı suçtan beraatine karar verildiği, soruşturma aşamasında 21/06/2016 tarihinde gözaltında kaldığı, soruşturma ve kovuşturma aşamasında 22/07/2016 tarihi ile 21/06/2017 tarihleri arasında tutuklu kaldığı, tutukluluk tutukluluk incelemelerinin gereği gibi yapılmadığı, tutuklu kaldığı süreçte eşi ..., annesi ... ve babası ...'ın maddi-manevi zarara uğradığı anlatımı ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacı ... için 1.000,00 TL maddi 75.000,00 TL manevi, davacılar Mustafa Arsaln ve ... için ayrı ayrı 500,00 TL maddi, 35.000,00 TL manevi tazminata gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalı ... ve Hazine Bakanlığından alınmasına,yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalı üzerine bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı vekili 11.10.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; yasal dayanağı bulunmayan davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

3.Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.10.2018 tarihli ve 2018/674 Esas, 2018/200 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 18.01.2019 tarihli ve 2018/3428 Esas, 2019/158 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 27.09.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz talebinin esastan reddi görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri Aile yakınlarının da dava açabileceğine, davalı lehine tek vekâlet ücreti ödenmesi gerektiğine ilişkindir. III. DAVA KONUSU Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

CMK'nın 141 ve devamı maddelerinde düzenlenen koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davası açma hakkının, hakkında koruma tedbiri uygulanan kişiye ait olduğu, yakınlarının dava açma hakkı bulunmadığı, somut olayda ise, davacıların koruma tedbiri uygulanan kişinin yakınları olduğu ve koruma tedbirleri nedeniyle tazminat dava açma hakları bulunmadığı anlaşıldığından davacıların davalarının ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

Davacılar tarafından açılan davaların birbirinden bağımsız koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davası olduğu, koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasında vekâlet ücreti yönünden CMK'nın 142/9.fıkrasında özel hüküm bulunduğu dikkate alınarak kendisini vekille temsil ettiren davalı Kurum yararına CMK'nın 142/9.fıkrasında yer alan vekâlet ücretine ilişkin özel hüküm uygulanarak her bir davacı aleyhine ayrı ayrı vekâlet ücretine hükmedilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/88 Esas, 2018/221 Karar sayılı ceza dava dosyasında davacı ...'ın eşi olan Zeki A.'nın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan tutuklu kaldığı, yapılan yargılama üzerine 18.04.2018 tarihinde beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 26.04.2018 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Tutuklama tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'a tâbi olduğu anlaşılmıştır.

Davacı vekilinin temyiz İstemi Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, incelenen dosya kapsamına göre delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, tazminat talebinin reddi ve vekâlet ücreti açısından verilen kararın dosya kapsamına uygun bulunduğu anlaşıldığından, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz istemi reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 18.01.2019 tarihli ve 2018/3428 Esas, 2019/158 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.